Sinema Ve Şiddet

Sinema sunduğu olanaklar dahilinde her konuya değinmek adına mükemmel bir araç. Gerek
efektler bakımından gerekse kurgusal açıdan gerçekleştirilebileceklerin neredeyse sonsuz olması
pek çok türün varlığını ortaya çıkarmakta. Bu türlerden bir tanesi de şiddet.

Şiddet konusu aynı zamanda biraz arıza diye nitelendirebileceğimiz yönetmenler tarafından
işlenmekteyken, doğrudan eleştirel bir bakış açısı ile işleyen ve şiddeti tam olarak önümüze
sermeyen pek çok yönetmen de bulunmakta.

 Bu türe verebileceğimiz en iyi örnekler Stanley Kubrick'in çektiği A Clockwork Orange, Michael Haneke'nin çektiği Funny Games gibi daha soft,yani yumuşak şiddet içeren filmler olmasının yanında özellikle çok daha ağır bazı filmler insanların şiddete bakışını özellikle yerinden sarsabilecek özelliklere sahiptir. Sodom'un 120 Günü isimli Sade eserinin kitaptan çevrimi film ile son derece ağır şiddet sahneleri üzerinden bir faşizm eleştirisi yapılmakta.

Bu filmin şiddeti sinemaya yansıtmada sınırları zorlaması üzerine
yasaklandığını da belirtmeden geçmemek gerekiyor. Aynı zamanda sinema ve şiddet deyince ilk
akıla gelen filmlerden birisi olan Sodom'un 120 günü isimli bu filmi bu türe ilgili iseniz kesinlikle
izlemelisiniz.

Klasiklerin Sinemadaki Önemi

Sinema bir sanat dalı mıdır tartışılır fakat genel kabul bu yönde olmakla beraber 7. sanat şeklinde
bir adlandırma da mevcut. Sinemanın sanat olarak görülmesi ise günümüz popüler kültüründen
arındırılmış bir biçimde en büyük yapıtların yaratılması ile ortaya çıkmış bir durum. Günümüz
sineması özellikle ilk amaç olarak gişe hasılatını ön plana çıkaran bir yapıya sahipken Bergman ve
Kubrick gibi sinemanın en önemli isimleri bu işin sanat olarak tanımlanması adına çektikleri
filmlerde gişeyi pek umursamadılar.

Sinemanın klasikleri önemlidir zira genel olarak bu tip eserler içlerinde bir yenilik barındırmakta
ve bu yeniliği uzun zaman boyunca uygulamayı en iyi şekilde başarmaktadırlar. Stanley Kubrick
sinemasına bakacak olursak, görsel gelişmeyi daha önce pek göremediğimiz şekilde
gözlemleyebiliriz. Burada Kubrick özellikle son derece takıntılı bir teknik izleyerek çalıştığı için bu
sonuç ortaya çıkmakta. Örnek olarak Barry Lyndon isimli filminde Kubrick sadece gün ışığı
kullanmış ve hiçbir şekilde setlerine yapay ışık almamıştır. Bu uğurda binlerce mum kullanarak
aydınlatmayı sağlayan Kubrick, bu eserinde sinemanın tıpkı bir tabloyu dikkatlice işler gibi
kullanılmasıyla sanat yoluna girmesine önemli bir katkıda bulunmuştur.